Nanostruktury Epitaksjalne dla Fotoniki Podczerwieni
Kierownik

Grzegorz Sęk
pok. 233, A-1
tel. 71 320 45 73

Wojciech Rudno-Rudziński
pok. 259, A-1
tel. 71 320 29 86

Paweł Podemski
pok. 259, A-1
tel. 71 320 29 86

Krzysztof Ryczko
pok. 319, A-1
tel. 71 320 23 29

Agata Kotulska
pok. 438, A-1
tel. 71 320 33 64

Anna Musiał
pok. 231B, A-1
tel. 71 320 30 02

Paweł Wyborski (urlop)
pok. 440, A-1
tel. 71 320 38 19
Doktoranci

Tomasz Gzyl
pok. 37/6, A-1

Anna Penkała
pok. 37/6, A-1

Maja Wasiluk
pok. 440, A-1
tel. 71 320 38 19

Bartosz Kamiński

Bartosz Kosiński

Paulina Szott
Badania
Badania koncentrują się na zastosowaniu uzupełniających się technik spektroskopii optycznej do badań nanostruktur epitaksjalnych, głównie kropek kwantowych (QD), dedykowanych dla urządzeń optoelektronicznych pracujących w zakresie bliskiej podczerwieni, ze szczególnym uwzględnieniem okien telekomunikacyjnych. Badania dotyczą zarówno zespołów kropek kwantowych, z perspektywą zastosowania ich jako materiału aktywnego w laserach telekomunikacyjnych lub wzmacniaczach optycznych, jak i pojedynczych emiterów kwantowych, badanych jako potencjalne źródła pojedynczych fotonów i splątanych fotonów do komunikacji kwantowej, z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury światłowodowej.
Spektroskopia fotoodbiciowa (PR), wariant techniki modulacyjno-absorpcyjnej, jest stosowana do określania hierarchii stanów uwięzionych, fotoluminescencja (PL) daje wgląd w jakość optyczną struktur i ich właściwości emisyjne, spektroskopia wzbudzenia fotoluminescencji (PLE) umożliwia badanie procesów transferu nośników. Oprócz eksperymentów na zespołach kropek, grupa przeprowadza również pomiary PL i PLE na pojedynczych emiterach, również w zewnętrznym polu magnetycznym. Po wstępnej analizie zależności mocy i polaryzacji linii emisyjnych z nanoobiektów, odpowiedni kandydaci przechodzą bardziej zaawansowane badania za pomocą spektroskopii korelacyjnej w trybie Hanbury’ego-Browna i Twissa w celu określenia statystyk emisji, w szczególności w celu zbadania nieklasycznego charakteru emisji. W przypadku kaskad wielofotonowych oceniane jest potencjalne splątanie kwantowe. Wyniki eksperymentów są poparte obliczeniami k∙p w 8 pasmach dla realistycznych geometrii emiterów.

